Interview - Heette ik maar Fatima (2)


Interviewer: Je column 'Heette ik maar Fatima' heeft nogal wat reacties opgeleverd. Vind je dat vervelend?

Annelies: Het is heel prettig dat zo veel mensen mijn column hebben gezíen. Bijzonder al die aandacht voor 'n column waarin allochtoon zijn eens positief wordt belicht. Een onderwerp waar weinig over geschreven wordt.

I: Ondertussen word je ('onderhuids) racisme' verweten. Door reageerders maar ook in deze krant door Umar Mirza.

A: Merkwaardig, niet? Iedereen kan 't in NL behoorlijk goed hebben. Waarom mag ik dat niet vinden, wat is daar racistisch aan? We kunnen natuurlijk niet allemaal burgemeester van Rotterdam worden maar kom er bij mij niet mee aan dat allochtonen het per definitie slecht hebben. Ze kunnen meegenieten van de voordelen die onze bijzondere verzorgingsstaat biedt. En welk bedrijf wil er nou geen volledig geïntegreerde Fatima in dienst hebben? Ik denk dat Metro er ook minstens één heeft. Vreemde vogel hoor, die Umar Mirza. Bang voor internationale student te worden aangezien. Ik vraag me af wat daar zo erg aan is maar Mirza weet zich dan al gediscrimineerd! In het (NTR) teevee-programma 'Mijn moskee is top' mocht hij de sanitaire voorzieningen in geloofshuizen uitgebreid onderzoeken… Weet je, allochtonen hoor ik maar al te vaak hun vrijheden hier gebruiken om

probleem voor alle mannen in Nederland

Jamila Aanzi
Jonge Denkers bij @BNR-nieuwsradio over het burgerinitiatief om mannen te beboeten die naar vrouwen op straat sissen, die vrouwen voor hoer uitschelden en dergelijke. Niet te verwarren met het aloude bouwvakkersgefluit.

Niet doen, vindt Willem Jan Hilderink (publicist), niet beboeten, "daar krijg je heel overspannen situaties van" Niet juridiseren, vindt ook Christiaan Kwint (voorzitter JOVD).

Maar is het een beschavingsprobleem of een cultureel probleem, durft razende roeltje interviewer Paul van Liempt te vragen. Denk aan het Engelse stadje Rotherham. Jarenlang hebben Pakistanen (zeer

Leraren

Dus je bent leraar, je bent gekwalificeerd, je hebt je papieren, blijk je toch niet goed genoeg. Je moet beter worden gemaakt. Je krijgt geld om door te ontwikkelen want, weet minister Jet Bussemaker "als zij [leraren] beter worden, krijgen onze kinderen beter onderwijs. Op termijn heeft de hele samenleving daar profijt van". Investerinkje van zo'n 1,2 miljard euro. Om van leraren echte leraren te maken.

Heb-medelij-Jet

2008. Jet, staatssecretaris van Sport Jet Bussemaker oordeelt over de boerkini. Die boerkini die is goed want bevorderlijk voor de integratie. Zonder boerkini kan er niet gezwommen worden en zwemmen is gezond, het schaadt de gezondheid niet. Heb-medelij-Jet weet het zeker. De boerkini is net zo veilig en

HEMA


Deed in 2012 de islamitische hoofddoek in de verkoop. Ja, eventjes kwam je er niet maar lang duurde 't niet. Hema-onderbroeken zitten de Nederlander nu eenmaal als gegoten.

Nu doet het Nederlandse warenhuis Zwarte Piet in de uitverkoop. 't Is niet meer dan logisch want het

Niet meer van deze tijd

Moeten richten om je tv uit te zetten, 't is niet meer van deze tijd. Soms moet ik tig keer drukken en richten voordat het verlangde zwart verschijnt. Wat een ouderwets gedoe.

Ik picknick in het open veld terwijl er een briesje door m'n haren waait. Heerlijk! Maar de papieren krant die ik wil lezen waait voortdurend uit elkaar. Super irritant. Daarbij moet ik steeds in m'n handen spugen om een pagina te kunnen omslaan. Oud. Niet meer van deze tijd.

Ik doorkruis velden en wegen en waan me de landloper die Swiebertje moet zijn geweest (Swiebertje: personage uit de populaire, gelijknamige televisie-serie en kinderboekenreeks uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw). Totdat een man me staande houdt en vraagt:

lees verder in de papieren METRO of  hieronder

Je bedriegt jezelf, zei ik, als je je solidair voelt met


(…) Zodra ik bij hen in de kamer zat, viel ik Wiesje fel aan. Je bedriegt jezelf, zei ik, als je je solidair voelt met Che Guevara, als je denkt dat je aan de kant staat van de Palestijnen en de Vietnamezen. Je staat aan déze kant, of je wilt of niet.

'Aan deze kant? Hoe bedoel je dat?' vroeg ze scherp.

"Dat je zo leeft als je leeft,' antwoordde ik.  'Ook je schuldgevoel omdat je op kosten van anderen zo leeft, ook je solidariteit met hen, zijn een luxe waar zij voor betalen. Alles wat voor jou het leven de moeite waard maakt, wordt door hen betaald. Je bent hun vijand, of je wilt of niet.'

Dat maakte haar kwaad. 'Kan ik het helpen dat ik leef in een rijkepatsersmaatschappij! Zo als Che Guevara, zo zou ik willen leven!'

'Dat is onzin,' antwoordde ik. 'Zo zou je niet kunnen leven. Die scrupules die jij hebt en die het beste zijn wat je hebt, dat ontken ik natuurlijk helemaal niet, maken je daar ongeschikt voor. Ze zouden jou

Wolken

Als je Nederland weer binnenkomt, is dat het eerste wat je opvalt. Wolken. Indrukwekkende wolkenpartijen. Ze zijn er in allerlei kleuren en vormen. Van inktzwart tot helder wit, van oranje tot rose en diep paars met een gelig randje. Ze kunnen grijs zijn van naderende regen maar ook smeuïg wit, doorschijnend, beige doorschoten. Gracieus en veelvormig. Je kunt er van alles in zien, in projecteren ook. Dat doen we graag. Projecteren. Zoals dat jongetje in het gedicht Wolken van Nijhoff van alles in de lucht ziet en projecteert: een herder met zijn schapen, Scandinavië, eenden, een dame. Het kan ook absurde vormen aannemen. Dat projecteren. Zoals in IS een zionistisch complot zien. Of een beetje lachwekkende. Zoals in allochtonen (licht) getinte mensen die er alleen maar op uit zijn van een prachtland als Nederland te profiteren. Op de mooie tentoonstelling Lucht – in de Nederlandse kunst sinds 1850 in De Hallen in Haarlem is te zien, wat kunstenaars van de laatste 150 jaar in wolken zagen. Romantische dramatische luchten. Of ze legden er vooral hun gevoel voor sfeer en ruimte in. Heel hun ziel en zaligheid soms. Lucht is een vervolg op twee eerdere tentoonstellingen over het landschap en de zee in Nederland (zie Nog zes dagen en Hollandse zeegezichten in Haarlem).

Heette ik maar Fatima

Soms zou ik willen dat ik een allochtoon was. Een allochtoon in Nederland. Begrijp me niet verkeerd. Ik zou niet graag een allochtoon in Marokko of Turkije willen zijn. Al zou ik die talen dan nog zo vloeiend spreken, dat geeft beslist te weinig voordelen, if any.

Een allochtoon in Nederland dus. Mijn huid zou dan licht getint zijn als die van Fatima Elatik - o wat mooi! - of donkerder, als die van Ayaan Hirsi Ali - prachtig! - en ik zou luisteren naar de naam Fatima, Samira, Hassnae of misschien wel Aisha. Mijn ouders zouden hier niet geboren zijn maar ik lekker wel, of ik zou

lees verder in METRO of op de METRO-site hierrrr

Zomertijd

Komkommertijd bestaat niet. De val van Sebrenica en de massamoord van Breivik vonden plaats in de zogenaamde slow news season. Poetin stond ook in de zomer van 2008 pro-russische rebellen bij, toen in Zuid-Ossetië. Israël en Hesbollah raakten slaags in de Sommerloch van 2006. Nu dus het neerhalen van de MH 17, de oorlog in Oost-Oekraïne. Gewelddadige vetes in Lybië. Het ebola virus. De derde oorlog in de Gazastrook, en het barbarisme van ISIS (tegenwoordig IS – Islamitische Staat) in Irak. Protestdemonstraties tegen de laatste twee, respectievelijk in Amsterdam en Enschede, waren er op zondag 3 augustus j.l., de dag waarop herdacht werd dat 100 jaar geleden The Great War uitbrak. Die begon dus ook in komkommertijd.

Onwetendheid


"Ik merk d'r anders niks van," zegt G. opgewekt. "Van die jodenhaat. Ik ga naar m'n werk, ik doe m'n ding. Ik ga naar huis, ik eet,….. alles is gewoon."

We hebben het erover vanwege die 'geen excuus voor jodenhaat-advertentie' in De Telegraaf, die door talloze, naar het schijnt zorgvuldig door het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) geselecteerde min of meer bekende Nederlanders is ondertekend.

Het nationalistisch fundamentalisme van Poetin

In Dr Strangelove or: How I learned to stop worrying and love the bomb (1964), de klassiek geworden satirische film van Stanley Kubrick op het toppunt van de Koude Oorlog, telefoneert de Amerikaanse president met zijn Russische collega. De eerste verontschuldigt zijn ondergeschikte, die per abuis op de knop heeft gedrukt, met “He was a little bit fun in his head”. De hilarische scène (met Peter Sellers als Amerika’s president) gaat als volgt verder: “Hello Dimitri…it’s good that you are fine and I am fine…I agree with you it ‘s great to be fine… How do you think I feel about it … Can you imagine how I feel about it, Dimitri...Why do you think I ‘m calling you?...To say hello?...Of course I like to speak with you…of course I like to say hello…not now but any time, Dimitri…It ’s a friendly call, of course…I ‘m sorry too, Dimitri, I ‘m very sorry…you are more sorry than I am but I ‘m sorry as well…don’t say you are more sorry than I am…so we are both sorry…all right?...” AND SO ON. Hoe gaan dezer dagen al die telefoongesprekken met Poetin (Hello Vladimir…)? In hoeverre zijn de tijden veranderd?

Vierentwintig uur

Dan heb je een huisje-in-het-bos met plenty of buitenruimte, ik dus, ben je gewenst kinderloos, ik dus, maar heb je des te meer neefjes en nichtjes die wel eens verlost willen worden van hun ouders. Of andersom natuurlijk, dat valt soms lastig in te schatten, en dus nodig je, om te beginnen, de schattigste en braafste nichtjes uit voor een logeerpartijtje in het bos. Spannend!

Het plan is eenvoudig. Wij halen de meisjes (vier en zeven), ….

Lees verder in METRO of op de  METRO-site hierrr

Er staat een antisemiet achter mij

Iedereen heeft al z'n eigen sores en ik wil het graag luchtig houden maar het scares the shit out of me dat Joden in het Vrije Westen vandaag de dag op straat worden uitgescholden, gemolesteerd, gehaat en, bijna terloops, vermoord, alsof er - en hier zou een hartgrondige vloek niet misplaatst zijn -, alsof er halverwege de vorige eeuw nooit een Holocaust heeft plaatsgevonden. Je weet wel, de totale vernietiging van de Joden door de nazi's. Toch al iets wat nauwelijks te bevatten is maar wat wél is gebeurd en dan zou die waanzin opnieuw beginnen. Al zijn het nu niet de nazi's maar andere griezels, ja ze zijn onder ons en dat weten we maar wat gaan we eraan doen? Deze keer?

Durft de #EU dit al te agenderen? Uit recent onderzoek door de Amerikaanse organisatie Anti-Defamation League blijkt namelijk dat

Lees verder in METRO of op de METRO-site hierr

Een zomer lang Hitchcock (De film Vertigo en de roman Hotel Vertigo)

Iedere zomer organiseert het Eye (filmmuseum) in Amsterdam een retrospectief. Vorig jaar werden er aan het IJ films vertoond van Fellini en was er een interessante tentoonstelling aan de Italiaanse maestro gewijd (zie De wereld van Fellini; zie ook Bepaald geen dertien in een dozijn – over Kubrick, en Jack Nicholson – rebelse charmeur). Dit jaar is Hitchcock de hoofdpersoon. Vanaf 25 juli worden er ook op tv verschillende films van de master of suspense uitgezonden, waaronder Vertigo (1957). Verwijzend naar deze film publiceerde Kees ’t Hart in december 2012, dezelfde maand waarin ook een complete box met twintig schoongepoetste Hitchcock-films verscheen, zijn roman Hotel Vertigo. Daarin keert een gepensioneerde weduwnaar terug naar San Francisco waar hij in 1957 betrokken raakte bij de second union die opnamen maakte van locaties voor Hitchcocks meesterwerk. Van het begin af aan is duidelijk dat die ervaring van destijds met Vertigo niet goed afliep. 

De houdbaarheidsdatum van tradities

Ooit was ik in Pamplona, waar vanaf 6 juli elk jaar 8 ochtenden lang het stieren rennen plaatsvindt. Een traditie die elke inwoner van de Noord-Spaanse stad met de paplepel ingegoten krijgt, als onderdeel van het feest van de patroonheilige San Fermin. We begaven ons wijselijk niet in de nauwe straatjes waarlangs de stieren, waarmee later op de dag gevochten wordt, van kraal naar arena worden gejaagd. Elk jaar staat deze traditie ter discussie. Als de corrida, het gevecht, verboden wordt, zal de encierro, de ren, dan nog blijven bestaan? De encierro wordt ook van binnenuit bedreigd. Het meerennen is eeuwenlang van vader op zoon doorgegeven. Het was een initiatieritueel, een sacrale ervaring. In een steeds minder katholieke samenleving, die bovendien vermijdbare risico’s wil uitsluiten, haakt de jeugd meer en meer af. De buitenlanders, die veel geld in het laatje brengen, raken in de meerderheid, en daarmee verdwijnt de kern van deze traditie. Is Pamplona op de ochtend van 6 juli het voorland van Nederland op de avond van 5 december? De bestuursrechter in Amsterdam heeft in ieder geval met de rode lap gezwaaid.

De of het jongetje, zeg 't maar

"Juf, hét lichaam klinkt niet hoor! Niemand zegt dat. Dé lichaam!" 

Het meisje dat dit roept is tien jaar geleden in Almere geboren maar haar ouders niet, die hebben allebei een andere taal als eerste taal, iets wat tegenwoordig niets bijzonders is maar wat

lees verder in METRO of op de METRO-site hierrr

Wk taal

Het WK stimuleert de creativiteit. Als het gaat om het maken van verrassende beelden. En het bedenken van nieuwe woorden. Op internet, in sociale media, de sportverslaggeving en in de commercie. Het juichpak was er al voordat het WK begon. Het bijtincident van Suarez leverde tal van visuele en talige vondsten op. Vanaf de eerste wedstrijd van Oranje ging het over persieing, poldercattenaccio en chef incidentele pressie. Ook aan spelers van het Nederlands elftal zelf werden nieuwe woorden of formuleringen verbonden, zoals huntelen, kuijteren en Ich bin ein Bedumer. Laten we ons focussen op de laatste twee.

Honderd jaar geleden

Wat een geklungel was het die dag in Serajevo. Met onmetelijk fatale gevolgen. Honderd jaar na dato, op 28 juni j.l. kreeg Gravillo Princip er een standbeeld voor in Belgrado. En ook nog eentje in Oost-Serajevo. Historicus Guido van Hengel publiceerde onlangs een studie over deze “dweepzuchtigen Servischen melkbaard” (Het Handelsblad 30 juni 1914), en de Deense tekenaar Henrik Rehr bracht een stripboek, grafische roman heet dit genre tegenwoordig, over het clubje Bosnisch-Servische radicale jongeren uit, die door de Canadese historica Margaret MacMillan in haar net in het Nederlands verschenen 1914 – Hoe Europa de vrede liet varen voor de Eerste Wereldoorlog vergeleken wordt met fanatici van Al Qaida.

Honderd jaar na de moord op de Oostenrijkse troonopvolger Franz Ferdinand proberen geschiedkundigen, zoals ook de Australische Christopher Clark in Slaapwandelaars – Hoe Europa in 1914 ten oorlog trok, nog altijd te achterhalen wat precies de motor was van het conflict dat WO I heet.

Deal met een Saoedische prins

Vorige week ben ik ontboden door een Saoedische prins. Hij stuurde twee van zijn lijfwachten want zelf had hij wel wat beters te doen dan bij mij vier-hoog-achter een visite afleggen. Alleen die trappen al, vier!, plus ongewenst permanent gestoffeerd met hondenharen. Druk, druk, druk zo'n prins en op het punt door te reizen naar Birmingham waar hem meer zendingswerk wacht, begreep ik van de twee mannen die onverwacht bij mij op de stoep verschenen. Ik moest in een geblindeerde auto stappen en voor ik het wist arriveerden we bij het mondaine Amstelhotel, een plek waar ik altijd al eens wilde vertoeven.

In korte zinnen doch in uitstekend Engels legde de prins me uit, zijn naam is me ontschoten, dat zekere Nederlander hem een persóónlijke brief had geschreven waarin hij zijn persóónlijke zorgen uitte over mijn houding ten aanzien van de

lees  verder in dagblad METRO of op de METRO-site hierrr

Groeiende ongelijkheid

De Franse econoom Thomas Piketty schreef zijn Le Capital au XXIe siècle (2013) op het juiste moment. Van de Engelse vertaling (maart 2014) waren in Engeland en de VS binnen een maand 200.000 exemplaren verkocht. Piketty werd een superstar op Amerikaanse tv kanalen. Begin 2015 verschijnt de Nederlandse vertaling van wat wel Het nieuwe Kapitaal wordt genoemd, maar dan leesbaar. Daarvoor nog is Piketty uitgenodigd in de Tweede Kamer. Zijn uitgebreide onderzoek naar groeiende inkomensongelijkheid in de negentiende eeuw en nu wordt ter rechter zijde van de PvdA met argusogen bekeken. Vooral VVD en PVV hebben meer op met Ayn Rand (1905-1982) die in de jaren zestig en zeventig in de VS opschudding veroorzaakte met haar aanval op altruïsme en pleidooi voor ‘ethisch egoïsme’. Ze was voorstandster van weinig tot totaal geen bemoeienis van de overheid. Toneelgroep Amsterdam speelt nu een indrukwekkende voorstelling op basis van haar roman The fountainhead (1943).

Na jaren lang in anonimiteit vele oude en nieuwe vermogens- en inkomensstatistieken te hebben

Moslim-iconoclasme: nu ook in Japan!

“De politie in Tokyo heeft op op 11 juni een man uit Saoedi Arabië gearresteerd. Hij werd gepakt terwijl hij bezig was een aantal boeddhistische beelden te vernielen. Het incident vond plaats in een van Tokyo’s beroemdste tempels en schokte de omwonenden. De 31-jarige man volgt een HBO-opleiding aan de Keio-universiteit. De politie verklaarde dat er woensdag rond middernacht een verdacht telefoontje werd ontvangen. De Saoediër gedroeg zich gewelddadig bij de Sensō-ji tempel in het Asakusa-district. Politie-officieren haastten zich naar de locatie en troffen daar op de grond de brokstukken aan van vier boeddhabeelden. Het betrof drie stenen beelden, en een 200 centimeter hoog

Globalisering van nationale voetbalteams

Aan het WK in Brazilië doen 32 nationale teams mee maar hun voetballers komen uit ruim 70 verschillende landen. De teams van de VS, immigratieland bij uitstek, en van Zwitserland, dat een paar maanden geleden per referendum stemde voor minder immigranten, spannen de kroon qua multiculturele samenstelling. Ongeveer de helft van deze selecties valt onder de noemer immigrant. Alleen Ecuador en Zuid-Korea tellen geen spelers met een dubbele nationaliteit. De overige 30 teams

De felle poëzie van een ontspoorde immigrantenjongen

Dinsdag 10 juni j.l. was Yahya Hassan persoonlijk aanwezig bij de presentatie van de Nederlandse vertaling van zijn geruchtmakende poëziedebuut. Stevig beveiligd. De zaal in het Crea-gebouw in Amsterdam was bomvol. Arjan Peters, literatuurcriticus van De Volkskrant, interviewde de jonge dichter (19 jaar), zoon van Palestijnse vluchtelingen, en Hassan las verschillende van zijn gedichten voor. Over zijn jeugd in een getto aan de rand van Aarhus (Denemarken), zijn gewelddadige jeugd. Gedichten, letterlijk in kapitalen, over een hardvochtige vader en een mislukte integratie. Een aanklacht tegen de generatie van zijn ouders en het moslimmilieu waarin hij opgroeide. Hij acht zichzelf niet verantwoordelijk voor de verschillende interpretaties van zijn poëzie. In Denemarken zijn al meer dan 100.000 exemplaren van zijn debuut verkocht. Duitsland en de VS volgen in snel tempo. Nu is er de Nederlandse vertaling.