0900-8844

Je hebt van die wijken waar ze er rond de herfstvakantie al mee beginnen. Prachtige wijken maar poes en hond, jankend van angst, willen het liefst verhuizen. Als het begint. En het begint altijd, daar kun je op wachten. Daders wachten tot de duisternis intreedt. Heel gewiekst. Je ziet ze niet aankomen, je hoort ze niet. Tot het begint. Je hart bonst in je keel en je denkt even dat je laatste uur heeft geslagen. Vooral
omdat het pas medio oktober is. What the hell is going on?!

Je zal maar in zo'n wijk wonen.

Ik woon in zo'n wijk. Werkelijk, een prachtige, gloednieuwe inbreiwijk, dus na een paar jaar weet je van de hoed en de rand. Ik weet precies wat er aan de hand is maar de schrik is er niet minder om en dat weten die kleine sadisten, want dat zijn het. Wat zij doen heeft niets te maken met vrolijk het einde van het jaar uitknallen. De kwelgeesten zijn er op uit je op de meest onverhoede momenten het apelazarus te laten schrikken met gemeen harde rotjes. Daar genieten ze van, daar is het hen om te doen. Niet alles in één keer opknallen maar verspreid over de randen van de avond en de nacht, lukraak hier en daar een paar droge, onverwachte knallen. Komt er nog een knal? Jazeker, er komt nog een knal en het gaat door tot diep in de eerste maand van het nieuwe jaar. Als je pech hebt.

Geluidsneuroten, mensen met een geluidsfobie.
Heb medelij!

Gelukkig is daar de politie.

“U belt 0900-8844 als:
- Afval illegaal is gestort;
- U last hebt van harde muziek;
- Jongeren op straat voor overlast zorgen;
- Een auto een uitrit blokkeert;
- Er autobanden zijn lek gestoken;
- U een getuigenverklaring wilt afleggen
- U vragen heeft.”
Zegt het laatste gemeente-pamflet.

Bij de eerste knallen in oktober bel ik de politie. Als ze die rotjochies nu grijpen heb ik straks misschien ook een stille kerst(nacht) maar nog voor ik van wal kan steken, ben ik minutenlang bezig vragen van de politie te beantwoorden. Vragen die over mij gaan en die er volgens mij helemaal niet toe doen en zeker niet op dat moment, zodat de vlegels ondertussen allang gevlogen zijn. Maar de politie-mevrouw die ik aan de lijn heb, belooft iemand langs te sturen.

En ja hoor, niet veel later stopt er, precies voor mijn huis, een politie-auto en stappen er twee stoere agenten uit die bij mij aanbellen. Wacht even, dat is niet de bedoeling, ze moeten naar de plek gaan waar het vuurwerk is afgestoken, ik heb geen behoefte aan politie over de vloer, ik hoef niet gerustgesteld te worden, ik wil dat die sadistjes bij de kraag gevat worden en gestraft! Zodat de geluidsterreur stopt. Maar zo werkt het dus niet. Ik kan hier verhalen over vertellen maar dat doe ik niet want die kunt U zelf wel bedenken.

Half november van dit jaar gebeurde er echter iets buitengewoons in m'n wijk die er ook in de herfst prachtig uitziet maar dat is schone schijn. Het is zondagavond en niets wijst erop dat deze avond vestoord zal worden totdat er rond acht uur een enorme ontploffing plaatsvindt. “Vuurwerk?!” zeg ik tegen W. maar die trapt daar niet in. “Dit is niet normaal!” beslist hij en W. stapt in z'n crocks en snelt naar buiten, richting het plein 25 meter verderop, om er daar achter te komen dat de halve straat hetzelfde heeft gedaan. Ik bel 0900-8844.

Twintig minuten later komt W. terug. Een stelletje hangjongeren op het plein zijn er getuige van geweest dat twee andere jongens vuurwerk in een meegebrachte magnetron hebben afgestoken en deze is vervolgens uit elkaar geknald: het betrof een vlinderbom. Ze hadden nog zo tegen de jonge daders gezegd “doe het nou niet” maar dat was tegen dovemansoren gezegd want de knal, die qua geluidssterkte wel op een bomontploffing leek, is inmiddels geschiedenis. Brokstukken liggen tot veertig meter over het plein verspreid; niemand is gewond geraakt, de daders hebben de wijk verlaten.

Opgewekt vervolgt W. met het goede nieuws, namelijk dat naam, adres en school van de aanstekers bekend zijn. Dus de motor-agent die weliswaar te laat arriveerde om de daders te grijpen en die, nadat hij heeft vernomen wat er is gebeurd, doodleuk meent te moeten constateren “dat het hier op het plein ook wel erg lekker klinkt!”, kan aan de slag. Niettemin moet er enig aandringen van W. aan te pas komen voordat de politie-agent de namen van de daders daadwerkelijk opschrijft. We weten dit keer om wie het gaat en de buurt heeft er veel voor over als deze jongens op een volgend wijkoverleg 'ns komen uitleggen waarom ze dit geflikt hebben.

Gelukkig is daar de wijkagent.

W. is het voorval al bijna vergeten als anderhalve week later een wijkagent terugbelt. Eigenlijk wil deze niet toegeven dat hij de jonge daders niet thuis heeft bezocht maar uiteindelijk komt die aap wel uit de mouw. Merkwaardig, je zou denken dat de wijkagent als taak en doel heeft om de mensen in de wijk te (leren) kennen maar hij weigert bij deze kwaadwillende jongens langs te gaan. En nee, hij vindt het geen goed idee om de daders als straf naar de jaarlijkse wijkvergadering te sturen om daar uit te leggen waarom ze met voorbedachte rade meenden deze vlinderbom te moeten afsteken.

De politie raadt sowieso af om jongeren die illegaal en vroegtijdig vuurwerk afsteken daarop aan te spreken en er mag nog een heleboel méér beslist niet, als U begrijpt wat ik bedoel. Alleen als politie-agenten zelf de dader op heterdaad betrappen, kunnen ze iets doen maar dat is niet hun beleid. Hun beleid is het gróóts aan te pakken, ja dat vertelt de wijkagent, het gaat erom de verkoop van illegaal vuurwerk te bestrijden en dat is één en al succes, laatst hebben ze er weer één opgepakt...

Al op de maandagochtend na de vlinderbomontploffing is de schoonmaakdienst van de gemeente langs geweest om de brokstukken op te ruimen. Het plein in mijn mooie wijk ligt er weer prachtig en vredig bij.

Annelies van der Veer
15.12.2008